Verkiezingsstress

Joepie, ik mag tellen. Die jaarlijkse festivalplannen in uitgerekend het verkiezingsweekend werden opgeborgen. Het lijkt alsof al mijn vrienden mogen tellen. Dus zo voelt het ook een beetje, straks gezellig kletsen met koffie en interessante onbekenden. Omdat dit gelukkig maar in de namiddag is, kan ik rustig nog gaan zwemmen en mijn stem uitbrengen. Het lukte niet zo goed, het inoefenen van de crawltechniek die ik vrijdag had geleerd en de Peruviaanse redder kwam mij redden met feedback, omdat hij het geslinger over die 50 meter niet meer kon aanzien. Dat ik mijn hoofd wat dichter bij het water moet houden en ik best maar 1 kant tegelijk oefen. Mijn vriendin stond er naar te kijken vanuit haar baan met een grote glimlach, hoe ik er weer in geslaagd was om een gratis zwemles te versieren. Toch wel een kleine teleurstelling omdat ik had gedacht dat ik na 2 zwemlessen daar over het water zou vliegen, maar ik werd wel blij met de gedachte dat ik straks iets spannend zou meemaken. Eenmaal thuis aangekomen dacht ik rustig te ontbijten en dan nog snel te gaan stemmen, alvorens ik de festiviteiten zou aanvatten. Al snel merkte ik dat mijn handtas was vergeten. Ik crosste weer die steenweg af, vroeg buiten adem aan de balie of ze iets hadden binnen gebracht. Alweer een kleine teleurstelling en ik spurt naar de kastjes, terwijl ik mijn schoenen aanhoud in de verbodszone terwijl bakfietsouders hun kleuter leren hoe het wel moet en ze mij voorbij zien hossen.

Ik bel naar mijn vriendin of zij ons kastnummer nog wist. Daarna klop ik op alle hokjes in de buurt van dat vermoedelijk nummer en hoop ik op een stem met de verlossende woorden “ik heb ze gevonden”. Niets van dat alles, maar in een mum van tijd had ik het volledige zwembad gemobiliseerd om te helpen zoeken, nadat ik dramatisch had gezegd dat ik mijn burgerplicht moest doen. En dan vergat ik nog dat ik nog niet eens mijn eigen stem had uitgebracht. Niets te bespeuren, ik was al volledig in paniek dat ik niet zou kunnen stemmen maar snel kon ik de kalmte bewaren en passeerde ik voor een laatste keer langs de balie. En hoezee, hoera, een eerlijke vinder had mijn 200€ cash mooi laten zitten, mijn neusdruppels, op maat gemaakte oordoppen en rijbewijs ook wel handig om nog op zak te hebben.

Gelukkig moest ik amper aanschuiven en kon ik mijn rit onmiddellijk verder zetten naar het telbureau, helemaal de andere kant van de stad. Ik kwam als eerste aan bij de hippe geschiedenisleerkracht Pepijn uit Torhout. Al snel beginnen de leerkrachtpraatjes, want dat is hetgeen wat  leerkrachten graag doen. Palaveren over het nut van een minister van onderwijs, het mogelijke stemgedrag van 18-jarigen en hoe neutraal je wel bent in de klas. Er verschijnen vooral leerkrachten, maar in verschillende specialiteiten. Het derde leerjaar, audiovisuele kunsten maar ook een ingenieur en onze voorzitter een architect. Vier mensen mogen huiswaarts keren maar ik zeg dat ik heel graag wil blijven. Dat ik niet voor niets ben thuisgebleven van dat festival en ik dat wel eens wil meegemaakt hebben, tellen voor de natie. Al snel biedt ingenieur Marc zich aan, dat hij in een verbouwing zit. Onze secretaris, de vrouw van de voorzitter, vraagt aan de zwangere Mieke of ze het ziet zitten om te blijven. Maar Mieke zegt dat ze zal genieten van de stilte, aangezien ze net een volledige dag op haar 2 koters heeft gepast. En ze natuurlijk niet ziek is hé. Ik voel direct een kleine druk, dat ik hier rustig moet blijven en niet te veel lawaai mag maken. Dat ik niemand uit zijn concentratie mag brengen en mensen hier komen om te meditatief te tellen. Marc die zich er van tussen muist schrijft zijn e-mailadres op een briefje, dat hij als ingenieur architect mij altijd wil helpen met mijn verbouwing, in wederdienst voor de uren werk die ik in zijn plaats zal verrichten. “Op 2 uur tijd zijn wij er hier toch van af?” Secretaris Wim lacht een beetje en stelt voor om er aan te beginnen. Hij legt alle categorieën uit, de volgorde van tellen, welke duo’s er best samenwerken en wat de regels zijn over het ongeldig stemmen. Dat wij uiteindelijk mogen beslissen als er twijfel is. Ik zie van Miekes kant nog geen ergernis en docent-fotograaf Louise kan er ook nog mee lachen. Deze laatste wordt mijn compagnon de route op dit telavontuur, ze heeft er wel duidelijk minder zin in. Nadat de categorieën zijn geteld en we alle stemformulieren per partij mogen leggen, hebben we een beetje tijd om tussendoor te babbelen. Ik merk op dat er sommige politici wel heel populair zijn, waarvan ik er enkele zelfs niet ken. Eigenlijk is dit tellen zelf ook al een beetje reclame voor de gemeenteraadsverkiezingen denk ik dan. De persoon op wie ik heb gestemd doet het goed en doorheen de dag wordt het ook duidelijker wie voor wie gestemd heeft. Ik wil geen reclame maken voor ongeldige stemmen, maar het zorgt wel een beetje voor vertier binnen ons telteam. We komen bij elkaar kijken: een ticket van Pornhub, een bloemetje, een anarchieteken, een groot rood kruis over het formulier en ook iemand die ons succes wenst bij het tellen. We vinden het allemaal vreemd dat er mensen zijn die de moeite doen om zich te verplaatsen maar om dan toch niet willen meedoen. Zoals je op schoolreis gaat, ook een verplicht nummertje, maar je dan niet op de paardenmolen kruipt. Slechte vergelijking, denk ik dan. Deze mensen geloven er niet in en vinden politici misschien echt zakkenvullers met loze praatjes? Sommige partijen hebben amper voorkeursstemmen en bij sommige partijen wordt er duidelijk meer op vrouwen gestemd. Interessant! Maar het tellen moet vooruit gaan natuurlijk. Om de kans om fouten te maken tot het minimum te herleiden tel ik eerst pakken van 30 en telt Louise na. Dan pas geven we het door aan de voorzitter die een hele namiddag en avond voor een scherm zit cijfertjes in te vullen. Louise en ik zijn het er over eens dat dit sowieso tot middernacht zou duren indien wij als voorzitter waren uitverkozen. En hoe weten die dan eigenlijk dat die mens dat goed zal doen? Zijn architecten betrouwbare types die goed Excel lijsten kunnen invullen?

Om het nog wat veiliger te maken komen er ook magistraten langs die ons kunnen controleren. Wel spannend, stel dat je je nu per ongeluk hebt vergist, omdat je aan het denken was wat je ‘s avonds nog zou eten of hoeveel eten er nog in je koelkast zit. Niet dat ik dat kan onthouden, maar ik hoor snel dat de mama’s het hebben over welke school ze hebben uitgekozen voor hun kleuter en dat iemand zijn kinderen thuis alleen zit, en ze niet weet of ze wel genoeg zullen studeren voor de examens vandaag. Wanneer we aan de voorkeursstemmen komen, begin ik overal bolletjes te zien en An vraagt of iemand zijn salami wil wisselen met humus. Want dat daar geen mayonaise opzit. De rest heeft zijn zakje al helemaal leeggegeten want dat is het enige tijdverdrijf dat je hebt als je pauzeert. Maar hier in dit vrouwenteam wordt amper gepauzeerd en ik ben onder de indruk hoe lerares Mieke van het derde leerjaar zeer zwanger nog vol energie zit en ze een sneller tempo heeft dan ik. Zoveel stilte heb ik de afgelopen maanden met 7 mensen in eenzelfde ruimte, de meditatiesauna buiten beschouwing gelaten, nog niet meegemaakt. We leken vlijtige werkmieren, maar ieder volgens zijn eigen systeem in de eindfase omdat onze voorzitter een mens met een vrij beroep wel houdt van enige autonomie. Hij lijkt echt even onze leidinggevende, een wijze mens die zorgt dat ik mijn focus niet kwijtraak maar af en toe eens kan lachen met een stomme opmerking van mij. Ik moet zeggen toen ik de zon buiten mooi zag schijnen dat ik mij wel eventjes vervloekt heb dat ik toch niet koos om naar huis te gaan in plaats van Marc de ingenieur wat verbouwtijd te gunnen op zondag. Maar 6 uur later gaf de magistraat groen licht: “de stemmen zijn geteld!” Ons voorzittersduo vegen de laatste zweetdruppels weg en iedereen keert weer huiswaarts. Eenmaal thuis denk ik terug aan het fijne moment, dat fotograaf Louise me de gegevens van haar boekhouder gaf en architect Marc me zou helpen met mijn verbouwperikelen. Eind goed al goed, dacht ik. Maar eenmaal thuis merkte ik dat we deze namiddag in onze eigen bubbel zaten, want dat de verkiezingsuitslag helemaal niet overeenkwam met het aantal stemmen dat ik geteld had. Dat ik nochtans blij werd met de keuzes van mijn stadsgenoten binnen ons kiesbureau en ik een namiddag verbonden was met 7 onbekenden waarvan er 2 mij hebben geholpen. Ik at mijn half lauw pak frieten op nadat ik me had geïnstalleerd voor mijn tablet om naar de speeches te kijken en besefte dat ik samen met de kladversies, de lege sandwichzakjes, ook het e-mailadres van architect Marc had weggegooid. Soms moet je wat uitzoomen in je leven denk ik dan, zorgen dat je de kostbare dingen niet vergeet en al zeker niet weggooit. PS: wie helpt me ingenieur-architect Marc uit Gent terugvinden?