The Tortured Poets Department

We speelden deze zomer nog samen nummers van haar, hij een echte Swiftie maar een kluns op ukelele, ik teveel als zijn leerkracht op mijn viool aan het kampvuur op dat zalig familieweekend, dat nu enkel nog zijn familie is. Hoe Taylors nieuwste plaat mij jammer genoeg aan hem doet denken. Die allesoverheersende gloed van hagel door de zangeres haar hoofd, verblindende pijn tot in het diepste van je maag, een krop ter hoogte van de linkerkamer, die haar adem doet stokken en het lichaam doet uitdoven.

Zoveel mooie woorden, zoveel valse zinnen, niet van Taylor, maar die andere aan de overkant. In zijn gras dat groener lijkt madeliefjes plukken of klaprozen die slaan in mijn gezicht. In Fortnight, een poppy elektroplaatje dat even goed uit Robyns Zweedse pen had kunnen komen maar ze vreemd gaat met Post Malone, heeft ze het over buren worden met haar ex, die intussen kinderen heeft met een andere vrouw, en waarover ze fantaseert dat ze haar wil doden. Zo ver gaat het niet bij mij, hij is zelf nog een kind en ik wens hem niet dood, maar op dit moment ook zeker niet het allerbeste. En ik ben niet kwaad op vrouwen, het zijn de mannen die onze wereld rulen.

De intro van The Manuscript doet me denken aan een nummer van Zornik, waarmee ik de Amerikaanse popdiva niet echt veel eer aandoe. Maar het brengt me terug naar vroeger, hoe als jonge twintiger nog de wereld aan mijn voeten lag en ik niet moest nadenken over diepgevroren eicellen. Hoe hij mijn tijd en hart heeft afgenomen. The story is not mine anymore.

Vandaag nam ik een trein, zo ver mogelijk als kon. Ik nam het risico om maar te betalen wanneer ik op de eerste trein sprong die voor mijn neus verscheen. Ik wist niet eens de bestemming en ging het wel uitleggen aan de conducteur, ik moet toch gemakkelijk huilen deze dagen. Ik betaal graag om gewoon onderweg te zijn naar ik weet niet waar en terug te keren zonder doel. Dat ik even tussen anonieme mensen kan zitten zonder dat ik thuis alleen in bed lig en ik maar niet raak uitgeweend, een goedkope therapiesessie. Zo voelt het nummer Can do it with a broken heart.

Fake it till you make it, I am so depressed that I act that it’s my birthday, everyday. Op mijn verjaardag schreef hij een heel droog bericht met dwaze emoticons. Ik heb die dag gehuild in de bergen op skivakantie, achter mijn skibril met een prachtig landschap op de achtergrond in een bengelende lift, stilletjes naast mijn collega’s. Omdat ik weer een jaartje ouder werd en het gevoel heb dat mijn leven is blijven stilstaan. Een week later kocht ik in Miami een belachelijk duur cadeau voor zijn verjaardag en ik voel me zo belachelijk. Al heb ik minder de indruk bij het beluisteren van deze plaat dat Taylor hier ooit last van heeft. Als miljoenen mensen jou adoreren en de mannen en echte miljoenen aan je voeten liggen, vraag ik me af in hoe verre alles echt is en of je je ooit belachelijk kan voelen. Plots valt mijn nieuwe hoofdtelefoon uit Miami uit met dat kutgeluidje van JBL, uit het niets poef klaar. Ik zou het vroeger vergelijken met zijn afscheid, maar eigenlijk is hij altijd een beetje aan me blijven kleven. Geen idee wiens verdienste dit was.

I’m down bad, cryin’ at the gym

Everthing comes out teenager petulance

Fuck it if I can’t have him

I might just die, it would make no difference

Down bad doet denken aan de laatste maand van ons samenzijn. Hoe ik moest wachten op zijn woorden en ik achterbleef met evenveel vragen als Taylor. En de huilsessies tijdens mijn sportlessen op zaterdagochtend en die knappe coach die me maar niet troosten kon.

Zou dit allemaal wel echt zijn? Hoe kan zij nu zo’n wereldtour aan, ik geraak amper mijn bed uit, mijn kleren aandoen lijkt uren te duren. Alles in dit huis doet me aan hem denken, behalve dan die vochtschade waar ik alleen mee achterbleef en mijn aannemer in gebreke moet stellen, alsof al mijn tranen van de afgelopen maanden worden vastgehouden in die koude muren en vochtige kelder, een lege plek die niet raakt opgevuld.

Het is natuurlijk altijd zo dat veel mensen zich herkennen in muziek van popsterren, maar wie was er vorige week in Florida en heeft ook de naam Clara op haar paspoort en komt regelmatig in Cafe Albatros - dat me doet denken aan Wrecking Bal van Miley, in combinatie met liefdespijn die uw keel twee keer door twee snijdt? Het lijkt alsof Taylor onder mijn huid is gekropen en mee gaat op mijn levenspad, een beetje zoals hem. Haar titelsongs heeft ze alvast zorgvuldig uitgekozen, denk ik.

How did it end, vraagt die blonde schone. D-Y-I-N-G spelt ze alsof ze het al dagen heeft uitgeschreeuwd, met engelenstem en gitaren die flageoletten fluisteren, die glinsterende sterrenhemel die plots uit de lucht komt vallen.

Terug recht krabbelen hoor ik nergens in The Tortured Poets Department, dus ik neem afscheid van Taylor en beslis om nooit meer naar haar te luisteren. Zo zal het gaan en blijven, tot ik een nummer per toeval eens zal tegen komen in de supermarkt, net zoals hem en ik wel met opgeheven hoofd kan zeggen dat men mij heeft opgelapt en gedragen naar de zomer, waar ik volledig opnieuw kan beginnen.

So I tell you how this ended.