Swifting Away

Dat ik te hard van de trap liep, ‘s morgens te luid was, mijn werkdag te uitgebreid wou vertellen, ik het werkwoord haten gebruikte, ik zijn vrienden soms pubers noemde, zijn niet zo risicovol bergbeklimmen in de sneeuw, zijn decadente weekends, zijn exuberante fooien, zijn fascinatie voor dure rugzakken en jassen, zijn hondenliefde, zijn 2 maal per dag boterhammen eten, de Hello Fresh die hij liet vergaan of pasta pesto uit zo’n crappy bokaal. Ik krijg niet goed uitgelegd wat ik precies haatte, of net waar hij zich aan ergerde en dat ik dat dan weer haatte of omgekeerd. Ik vroeg of hij mij miste. Het samen kijken naar diertjes op Instagram voor het slapengaan, het uitgebreid brunchen in het weekend, dat ik zo goed voor hem zorgde … Dat het dat was dat hij nu mist. Ik mis de liefde, de knuffels, het samenzijn, de reisjes, het samen in slaap vallen maar hij net iets eerder dan ik die mijn verhaal niet kon afmaken, de verbondenheid, zijn warme familie en ik die daar mocht deel van uitmaken. Het perfect stapelen van de potten en pannen, heel keurig de was ophangen, onze bagage piekfijn inpakken, mij verrassen in het publiek tijdens een van mijn concerten, het dansen in de living. Het ultieme kerstcadeau uitkiezen, zijn uitgebreid keuren van mijn nieuwe outfits, de onverwachte bloemen op een random maandag, het verrassingsweekend voor mijn verjaardag dat toch niet New York bleek te zijn. Dat leuke kampeerweekend waar we zo gelukkig waren en samen Taylor Swift speelden op ukelele en viool aan het kampvuur. Hoe schattig zenuwachtig hij was en af en toe de mist in ging voor wat nu enkel zijn familie is. Ik die leerkrachtgewijs hem weer naar de juiste toonaard wou leiden, maar hij die gewoon stopte met spelen. En zo geschiedde. Mijn arm eraf gesneden, een stukje hart weggerukt. Misschien wat overdreven, het drama dat hij net niet mist. Omdat ik niet meer kan zeggen hoeveel ik hem mis, en nu mijn dagen in mijn hoofd vertel. Nooit meer schrik dat hij van een berg zou vallen of zou weggaan zonder afscheid. Of de Hello Fresh die ik sowieso aan die stinkende hond zou moeten geven. Steeds minder gemis.