We're going to Miami

Na de skitrip met 124 pubers en fantastische collega’s, een avondje mijn verjaardag vieren met vrienden in Gent, sta ik op om 5 uur voor mijn vlucht naar Miami. Veel tijd om die 10 stageverslagen af te werken, maar ook genieten van het alleen reizen. Koffietje hier, wat shoppen en mopjes aan de security. Die Amerikanen begrijpen mijn humor niet, ik wist het verblijfadres niet meer van de piloot en was nog een beetje slaapdronken van de avond voordien. Kon hij niet zien dat mijn verjaardag net voorbij was? Alleen in een luchthaven, een vrijheid waar ik steeds oprecht gelukkig van word. Wanneer ik eindelijk land, staat hij klaar met zijn auto. Hij draagt mijn koffer en 15 minuten later staan we aan zijn appartement in Miami Beach. We doen wat pubs om mijn jetlag te vergeten, drinken wijn in een iconische bar, dansen salsa en praten bij over het leven. En wat er op de planning zal staan. Hij is goed georganiseerd, heeft alles tot in de puntjes voorbereid. Het doet me denken aan exact een jaar geleden, toen ik zo blij was met dat verjaardagsweekend in Amsterdam maar ik wel alles nog zelf mocht regelen. Maar het was zo gezellig daar, iets minder palmbomen en Latino’s, hagelwitte stranden, iets minder Miami Beach met een warme oceaan en surfinitiatie waar we de golven trotseerden. Zo leerden we elkaar 6 jaar geleden kennen. In een surfresort in Noord-Peru. Ik reisde uiteindelijk mee met hem naar Lima, verbleef in zijn appartement aan de Stille Oceaan waar we genoten van de stad en van de vrijheid. Een week later zat mijn 3 maand durende trip erop: van liften van Patagonië in Chili en Argentinië met Wally tot solotripping in Bolivia, Ecuador en Peru. Het waren gekke tijden, waarvan ik dacht dat ze nooit zouden terugkeren. Maar 6 jaar later stuurde hij mij een bericht, dat hij als piloot naar België vloog en een avondje in Brussel was, om de dag erna door te vliegen naar Miami. Ik twijfelde geen seconde. Daar zaten we dan, 6 jaar later met muts en sjaal op de Grote Markt in Brussel. Ik reed als een echte prinses het Marriott Hotel binnen om mijn spullen af te zetten en daarna te eindigen in een Koreaans restaurant en typisch Brussels café aan de AB. Of ik zin had om hem te bezoeken in Miami, zo kon ik alle rotzooi van afgelopen maanden vergeten en een nieuwe episode starten. Ik wachtte nog een maand, maar uiteindelijk boekte ik mijn vlucht. Hij wou surfen in El Salvador en boekte ook nog tickets voor ons beiden. Sinds ik voor het eerst een voet op Amerikaanse bodem zette, betaalde hij als attente Latino boy alles. Van de vliegtickets tot taxi’s tot food en drinks. Ik voel me net Beyoncé wanneer we de security line via een shortcut mogen verlaten door zijn badge van piloot. “Daarom haat ik passagiersvliegtuigen. Ik deed het 10 jaar, maar altijd gedoe met trage of zatte mensen of heart attacks.” Hij heeft weinig geduld, is een bom energie en heeft het allemaal voor elkaar. “Als cargo piloot hoef ik mijn haar niet te knippen of mijn tattoos te verbergen. They don’t care and I have 2 weeks holiday per month.” Ik kan het alleen maar toejuichen die flexibiliteit van zijn job, want hier sta ik nu, maar als ik vraag of hij ook wapens transporteert wordt het stil. Kleeft er echt bloed aan die gratis margarita’s en dure etentjes in Miami Beach? Inmiddels ben ik aangekomen in zijn tweede thuis in El Salvador. Het is hier zweten voor dood, veel warmer dan in Miami en ik ben een beetje slaapdronken. Tegen dat mijn jetlag over is ben ik weer in België. Of wie weet blijf ik hier wel wat plakken in gedachten in het beste geval. Dulces sueños zegt hij iedere avond, dat al je dromen mogen uitkomen.