Gesponsord door Gillette

4 juni 2015

Vandaag werd mijn grootvader 86. Om half zes, na de laatste vergadering op school, kom ik schoorvoetend binnen met wat lekkers voor de jarige. Hij zit al in zijn onderbroek, klaar om te slapen. Zo blij als een klein kind, want er was vandaag nog niemand langs geweest, zei hij stil. Hij neemt z'n pakje in ontvangst. Ik zie hem voelen. Eigenlijk ziet hij amper iets, maar hij is te fier om dat toe te geven. "Dat blauw oog is een accidentje van deze ochtend. Pakt u een stuk taart uit de frigo." Terwijl hij zijn scheermesje zoekt, zijn hele gezicht inwrijft met scheerschuim, liggen we in een deuk van het lachen. Mijn sterke grootvader, de boer op zijn akker, staat hier nu voor mij in zijn onderbroek, schuifelend, met een blauw oog en een overdosis scheerschuim. Hij lacht. Het is buiten 26 graden, binnen een stofwolk. "De stoof kan moeilijk branden. Het zijn die vogels hé. Ze maken nesten in mijn schouw." Ik probeer pepe te overtuigen dat het toch wel warm is buiten. "Mijn stoof brandt al 86 jaar elke dag. Ik ben hier in dit huis geboren. Wist ge da?" Terwijl we taart eten en hij heel onhandig de laatste beetjes scheerschuim verwijdert, zingt hij liedjes over het leven. "Wacht maar niet te lang. Voor da ge 't weet is 't al gepasseerd. Zie mij hier zitten met mijn kerkhofbotten. Ze mogen mij altijd komen halen." Ik lik mijn vingers af. De slagroom heeft een raar smaakje. Mijn pepe lacht geniepig.