Branko

Last minute beslissingen zijn altijd de beste. Zeven dagen geleden een kort loopje van 4 kilometer, 16 dagen geleden 5 kilometer aan een slakkengangetje. Een perfecte training kan je het niet noemen, maar met een krachttraining van 3 keer per week naar aanloop van de Strong Viking en buikspieren waar je bijna wortels op kan raspen zou dit toch moeten lukken. Omdat ik niet op mijn bek wou gaan en de eerste keer toch altijd een beetje klungelen is, vraag ik raad aan mijn favoriete collega, een doctoraat in de lichamelijke opvoeding en bewegingswetenschappen op zak en marathons in Stockholm, Berlijn en Chicago in de benen. Om zwaar te trainen is het te laat, laten we dus alles op alles zetten op voeding en slaap. Vrijdag pas om 3u in bed, maar met alcoholvrije pinten van 6 euro in café Albatros na een heerlijk concert van woordkunstenaar Brihang. Ik denk direct dat die portie cultuur ook alleen maar de sportprestatie ten goede kan komen. Zaterdag om 0u in bed, na een nascholing in Etterbeek en een hoge hartslag van die Brusselse chauffeurs die mij het leven zuur maakten. Teveel tunnels, parkeerapps die niet werken want we leven in België en in Brussel is alles altijd anders. Wist ik veel dat Etterbeek praktisch in het centrum ligt en ik op zaterdag rustig had kunnen treinen aangezien ik vlakbij het station woon. In Sint-Agatha-Berchem passeer ik een monster Carrefour. Zo eentje waar je verdwaald raakt, maar waar je een heel arsenaal aan sportdranken, energierepen en vuile proteïneshakes vindt. Ik ging zelfs naar buiten met een krultang en twee grote plastieken dozen om wat orde te scheppen in de chaos in mijn kelder. Proteïneyoghurt, druivensuiker, Aquarius en een krultang. Ik zag die vrouw aan de kassa vreemd kijken. Ik denk niet dat er morgen om 7u veel gekrul aan te pas zal komen. Tijdens de nascholing rond muziek voor lagereschoolkinderen en kleuters at ik tijdens de pauzes bananen en ‘s avonds nog eens rijst en pasta. Op de dag van het spektakel stond ik extra vroeg op om nog wat pannenkoeken en witte boterhammen met confituur te eten. En mijn collega had ook aangeraden om zeker een koffie te drinken, om turbulentie in de darmen nog een kans te geven op het toilet. Ik haat wit brood en al zeker confituur. Ik begrijp het echt niet. Mensen met brooddozen met confituur. Mijn bomma zaliger vond dat eten voor arme mensen, ik zal het haar vergeven met haar oorlogsverleden. Wit brood doet me denken aan het ziekenhuis toen ik 5 jaar was en een nieroperatie moest ondergaan. De verpleegkundige had me toen verplicht om een wit exemplaar met rodevruchtengelei uit zo’n klein plastieken doosje te eten. Ik vond dat vrij traumatisch, net zoals die mannelijke verpleger die mij kwam wassen op plaatsen waar ik het niet had gevraagd. Mijn vader bracht me na de bezoekuren een kotelet in een roos Tupperware doosje in de plaats - er bestaan foto’s van. Nu, snel een warme douche, mijn oorbellen en ringen niet vergeten, nog even mijn haar drogen, wat concealer, eyeliner en mascara. Een T-shirt van Odisee, een rugzak met teveel kleren en Aquarius. Het was net zoals op reis gaan voor drie dagen met een veel te grote valies. Altijd lastig om dragen en de helft van de kleren doe je toch niet aan. Ik cross naar de topsporthal en beslis om langs de ring te rijden, een kleine omweg als opwarming, om toch niet langs het terrein te moeten fietsen. Ik kom aan met een veel te hoge hartslag en teveel zweet en weet even niet hoe het nu verder moet. Wanneer ik mijn fiets parkeer komt er plots een rode Vespa aangesnord. “Hallo Filip”, zeg ik. “Hallo Branko”, lacht hij terug. Ik zeg dat het Charlotte is en ik last minute dat ticket heb gekocht van iemand die ik niet ken en of hij mij kan tonen hoe ik dat rugnummer beter kan opspelden zodat het niet wappert en waar ik mijn rugzak moet droppen en waar de wc is en waar we moeten starten. Snel nam papa Filip, 58, vader van 3 dochters uit Heusden, mij onder zijn vleugels. Vandaag loopt hij zijn 74e loopwedstrijd, ik mijn allereerste. Hij ziet dat ik een T-shirt draag van Odisee en vertelt dat hij volgende week een lezing zal geven op onze campus in Brussel. We beginnen te keuvelen over duurzaam transport, maar plots dringt de tijd. Lange wachtrijen aan de toiletten, Filip zegt dat hij op me zal wachten aan de blauwe vlag. Een Spanjaard probeer ik uit te leggen in mijn beste Spaans dat binnen 10 minuten de 10 kilometer begint en of ik snel even voorbij mag steken. Het koppel kijkt eens vreemd naar mij en snel glip ik in een vuile Dixi. Het is koud, mijn voeten en handen zijn ijsklompen en ik hoop dat Filip er nog staat aan die vlag. Snel loop ik uit dat stinkende kot, ren naar Filip en hij brengt ons naar het startpunt. Ik begrijp er niets van, zoveel mensen op zo’n smalle strook. Mijn collega had gezegd dat we zoveel mogelijk vooraan moesten staan, maar Filip zegt dat het niet zoveel uitmaakt. Zo’n schreeuwerige commentator roept mijn nieuwe naam Branko, ik vind het niet grappig en zit wat te prutsen aan mijn veel te duur horloge en de oortjes die ik van een vriendin heb kunnen lenen. Filip is onder de indruk van mijn uitrusting en ik zeg dat het een beetje gênant is, want dat ik geen geoefend loper ben. Maar dat ik ook wel een mooi design wou en ik dan maar voor een duurder model heb gekozen. Ik raak een beetje in paniek en kijk naar mijn horloge. Het geeft aan dat ik in de rode stresszone zit en mijn hartslag 105 is. Ik vraag aan Filip wat ik moet doen en zeg dat mijn hartslag in rust normaal 57 is. En dat ze ook bezig zijn met DNA-onderzoek voor een genetische hartafwijking, 50% kans door die andere Philippe, mijn pa. Filip zegt droog dat ik goed diep in- en uit moet ademen. Plots besef ik dat ik met een vreemde man die ik ontmoette in zijn rode Vespa sta te ademen alsof ik in een yogales zit met nog meer vreemde mensen rondom mij en wij zodadelijk 10 kilometer gaan lopen op een parcours dat speciaal voor deze dag is afgezet en dat wij voor dit lijden hebben betaald om misschien wel voor de start dood te vallen en dat dan mijn Strava tilt zal slaan. Dat ik die 10 kilometer al een jaar niet meer gelopen heb, maar vertrouw op mijn gestapelde koolhydraten, mijn winegums en druivensuiker in mijn achterzak. Ik spring bijna 10 meter verder wanneer het startschot klinkt, de mensen van atletiekclub Oudenaarde moeten al eens goed lachen en hebben er duidelijk zin in. Het begint te miezeren, ik wil een ander nummer dan Taylor Swift in die oortjes want dat dat mij aan mijn ex-lief doet denken maar dat we net vertrokken zijn en ik maar eerst het juiste tempo moet vinden. En vooral, of Filip en ik wel hetzelfde tempo hebben. Filip zegt dat hij altijd bij mij zal blijven en dat stelt me gerust. We lopen langs de Leie, ik denk de boot te zien van mijn nonkel Bernard, denk aan een gezellige namiddag kajakken met desperado’s in ons bootje vlak na die veel te lange lockdown, hoe blij we waren dat we elkaar terugzagen na al die tijd en genoten van de zon op onze snoet terwijl we dobberden op het water. Ik zie een oude dame, waarvan ik hartzeer heb dat ik ze moet inhalen, want ze is zo schattig en ik wil haar niet het gevoel geven dat ze oudere benen heeft dan ik. Vreemd genoeg haal ik wel wat mensen in en Filip stroomt goed mee in mijn kielzog. Ik zie een verliefde man van rond de 50 op zijn fiets springen en kom hem verschillende malen tegen om heel enthousiast een foto te nemen van zijn vrouw. Het doet mij er aan herinneren dat er niemand komt supporteren voor mij, dat er niemand aan de eindmeet zal staan want dat mijn vrienden kozen voor de halve marathon -de toffere route door het centrum met veel publiek en dat ik vanavond in een huis alleen zal aankomen en alleen met mijn elektrisch dekentje in slaap zal vallen om morgen alleen wakker te worden met verzuurde benen. Maar gelukkig is er Filip, die af en toe met een knikje toont dat het tempo goed zit, dat we zeker een goede tijd zullen hebben. Ik heb zo’n stress om op een verkeerde knop te duwen, om al mijn data te verliezen waardoor ik mijn gemiddelde snelheid niet kan zien. Plots zitten we aan kilometer 8 en voel ik dat ik nog wat energie in de benen heb. Ik maak een kleine demarrage en door de flow van Britney in mijn oren raak ik mijn nieuw loopmaatje kwijt. Ik kijk nog even achterom en zie hem in de verte zwaaien dat ik mag gaan. Ik voel mij een beetje schuldig, want hij had gezegd dat hij bij mij zou blijven. Ben ik nu plots toch met die tijd bezig door dat horloge en door dat rugnummer van Branko? Aan de eindmeet wacht ik Filip op, we vliegen elkaar net niet in de armen en ik zeg sorry omdat ik niet gewacht heb. Hij zei dat hij wat steken had in zijn zij en ik zeker mocht versnellen. Ik stel me de vraag wat die 2 minuten waard zijn tegenover iemand die me zo heeft geholpen voor de weg naar de wc en de start, met de rugzak te droppen, het rustig in- en uitademen… We halen onze medaille, onze rugzakken en wandelen naar mijn fiets en zijn rode Vespa. We trekken iets warm aan, wisselen gegevens uit en nemen enkele selfies, omdat dit toch een unieke ontmoeting was. Ik vraag of hij kinderen heeft en wanneer hij vertelt dat hij 3 dochters heeft waarvan eentje 10 jaar jonger is dan de rest vraag ik of ze allemaal van dezelfde vrouw zijn. Ik vertel over de recente breuk met mijn lief, dat ik veel aan het sporten ben want dat dat goed is voor mijn hoofd. Maar dat ik nog nooit zo hard heb afgezien door de liefde. Hij zegt dat het spijtig zou zijn moest het je niets doen, dat het toch een mooie tijd moet geweest zijn en ik die persoon wel heel erg graag gezien moet hebben. Ik beaam alles wat Filip zegt en zeg al lachend dat ik ook een oudere man ga zoeken zoals zijn tweede vrouw heeft gedaan en dat ik dan misschien toffe pluskinderen krijg die al doorslapen. We nemen afscheid en ik zoek mijn collega, die intussen ook over de eindmeet is geraakt na een halve marathon. Odisee for life! Ik zeg dat ik in de laatste 500 meter nog iemand van Vives en Hogent heb ingehaald en ze feliciteert mij met mijn tijd, toch wel een knappe prestatie voor mijn minimale voorbereiding. En dat allemaal dankzij Filip! Daarna snel ik me naar een yoga- en meditatienamiddag. Vraag me niet waarom ik die twee activiteiten wou combineren, maar dat heeft alles te maken met mijn rugnummer van Branko, impulsieve last minute beslissingen zijn altijd al mijn ding geweest zoals ik al zei. Ik kom aan om 13u59. Johan, de yogaleraar, ging net de deur sluiten, iedereen zit al klaar in Cobra houding en is al volledig in the zone. Ik fluister dat dit mijn eerste keer is en ik niet goed weet hoe het moet, ik wil nog het Johanleraarmopje maken maar ik beslis wijselijk om impulscontrole haar werk te laten doen. Ik haal die speldjes van Branko er klungelig af en steek mijn medaille in mijn schoen. Ik hoop dat mijn blote voeten niet teveel stinken en ik krijg een duim van iemand op de laatste rij die door heeft dat ik van een ander adrenalineland kom. Johan vraagt om helemaal vooraan plaats te nemen, omdat enkel dat matje nog vrij is. All eyes on me, please help. Johan vindt het leuk, ik krijg een kleine kramp in mijn linkerbeen en zie op mijn horloge mijn hartslag de lucht ingaan. Eenmaal ik als laatste heb plaats genomen en ik onwennig dezelfde pose wil aannemen als mijn buurvrouw, wenkt Johan dat ik naar hem moet kijken. Hij praat ononderbroken met een zeer monotone stem om de focus te kunnen houden en zodat we in het moment, in het nu zouden blijven. Hij heeft het over de zonnevlecht, buikspieren die je moet uitwringen, niet oordelen en doen met wat het is. Het zegt ook eens dat het confronterend is en glimlacht even naar mij. Lenigheid is sinds die rugoperatie op mijn 22 niet meer mijn grootste talent. Laat ons zeggen dat ik met moeite in kleermakerszit kan zitten en zeker nu ik net aan een voor mij stevig tempo 10 kilometer heb gelopen. Ik probeer van de vele stretchen, de gekke houdingen, het verankeren in de grond, de energie voelen stromen, te genieten. Wanneer Johan vraagt om neer te liggen grijp ik naar mijn rug. Johan stopt even zijn uitleg en denkt dat het blessuretijd is, terug zijn alle ogen op mij gericht. Mijn broer zou mij beschuldigen van aandachtszoekerij of tafelspringer noemen omdat ik dat als puber wel eens durfde zijn. Maar ik zeg heel gegeneerd dat hij mag verder doen, dat het aangekoekte winegums, druivensuiker en een tampon zijn die in mijn rug prikken en snel haal ik alles uit mijn achterzakje. Ik doe ook dat duur horloge uit want ik ben teveel afgeleid door die hartslagmeter. Na afloop is er een meditatiemoment waarbij je aan niets hoeft te denken. Betalen om te leren zwijgen en je gedachten uitzetten, een nieuw gegeven en no shit, uitermate moeilijk voor zo’n sensitieve ADHD’er als ikzelf. Ik probeer het, op zo’n kussentje met een wit dekentje over mij, maar kan alleen maar denken aan de bijzondere ontmoeting met Filip, aan het meneertje dat dolverliefd drie keer zijn geliefde binnen het parcours heeft kunnen fotograferen. Aan de oude moedige dame, die haar jeugdigheid niet opgeeft en met mooie tred uit de wind wordt gezet door mensen die half zo oud zijn . Aan de mooie natuur, aan Britney wiens teksten ik eindelijk begrijp en niet meer fonetisch meekweel in mijn hoofd, aan het emotioneel moment toen The War on drugs door mijn oren klonk, de muziek waarbij mijn lief mij verliet. Hoe het toen wel lukte om door te klikken met de oortjes en ik mocht genieten van Stromae, mijn held, waarvoor ik naar Tziget ging in Boedapest met vrienden en we daar de tijd van ons leven hadden. En dat het allemaal zo vertrouwd voelde met Filip aan mijn zijde.

Na afloop excuseer ik mij bij Johan, overal lees ik op A4- bladen om zeker op tijd te komen. Maar 1 minuut voor de starttijd is natuurlijk ook op tijd, zoals deze ochtend met Filip na die wachtrij aan de toiletten. Maar blijkbaar niet in yogaland. Mijn vader heeft het mij altijd gezegd, op tijd komen is een vorm van respect. Hij heeft gelijk, je wil niemand op je laten wachten. Want ieders tijd is kostbaar. Wanneer ik thuis ben krijg ik een vriendschapsverzoek via Instagram, Facebook en LinkedIn. Hij had onmiddellijk 7 foto’s geliked op mijn Instagramaccount en waarschijnlijk ook 2 per ongeluk met mijn ex-lief. Ik vond dat wel grappig. Hij stuurde direct een bericht in de chat, of ik mijn officiële tijd al heb gezien. Ik zeg dat het toch een minuut verschilt met mijn horloge, maar hij zegt onmiddellijk dat hij er ook een wil. Ik stuur ook een link van mijn geleende oortjes en Filip vraagt naar welke lijst ik aan het luisteren was. Ik durf niet te zeggen dat ik die versnelling deed bij Britney en Roxette en ik stiekem een traantje moest wegpinken bij Pour que tu m’aimes encore van Celine Dion. Al zou ik hem wel graag willen meegeven dat de tekst eigenlijk van Jean-Jacques Goldman is. Ik zeg dat Nantes van Beirut echt wel geen aanrader is om in dat stadion binnen te komen en voorbij de eindmeet te lopen. Dat Bicep of Fred Again wel betere keuzes waren, maar dat die te laag in mijn lijst stonden en we dan maar wat trager hadden moeten lopen. “Zin om 28 april terug samen te lopen? Een event voor mijn buurmeisje die haar man verloor aan kanker.” We have a date! Eerst nog een skireis en tripje naar Miami en El Salvador. En dan zien we elkaar weer. Ik doe alvast mijn loopschoenen mee en hoop aan godvergeten stranden in 30 graden en een zeebriesje te trainen en bij afloop te genieten van een sex on the beach in een strandstoel met ondergaande zon. Miami van Will Smith knalt door de boxen terwijl ik aan dat veel te groot pak frieten en bicky orange begin. Ik neem afscheid van Filip op de Instagram chat en doe een zwaaiende emoticon. Het was een mooie dag, de koolhydraten deden hun werk, ik trotseerde de koude, voelde me veilig aan Filips zijde en werd gelukkig van zoveel blije mensen. Heel dankbaar voor mijn eventloopontmaagding en de dag van voor alles een eerste keer. Altijd een beetje klungelen, behalve vandaag dan.